Bahar Bahane


  Baharın gelmesi yakındır , kuşların ötüşümü desem yoksa sümbüllerin filizlenmesini mi? Bahar geliyorum diyor yeşil renginin yanına ara renkler katmaya geliyorum diyor! Duyuruyor dört bir yandaki çocuklara , sokağa çıkın , topla oynayın , çayırlarda cayır cayır koşturun gerekirse maviliklerin üstüne yapaydan kuşlar salın rüzgarın gücüyle uçmasını sağlayın , kuşlardan sakınmayın kuşlarınızı ! Mızıka çalsın bir arkadaşınız bilmese bile çalmayı , öyküsünü bıraksın doğanın ince ayrıntısına. Bir çocuk şiirler bağırıp çağırsın nerden bilebiliriz ki belki o çocuğun adı Nazım olur. Hikmetlidir düşünceleriyle , sözlerini çiçeklere fısıldar gideceğini duyan çiçekler solup sararırlar.Bir kaşif çıka gelir , gelir gelmesine görüp bildiğini aktaramaz. Şikayet etmez aslında bu kaşif tek derdi zamandır. Kaybolur dakikalar  saatlerin içinde yahutta büsbütün dışında kalır. Kadim dostu eksikliktir doyumsuzluktan hani kaynaklanır. Ümit eder insana has bir olay olmasını hissiyatın akılda bir hücre biçiminde barınmadığını diler. Doğada yaşayan doyumsuz varlık insan , kulağımıza ne kadar yabancı geliyordur. Şimdi size şöyle demelidir :
Ey insan sen ne kadar kutsal bir varlıksın yaptığın yanlışlıklarla gücüne güç katmaya çalışırsın!
   Başlamıştık bir bahar gününün gelmesine  , aslında bahar bahanedir. Hayatımızı sadece baharken yaşamayalım , her yaşadığımız mevsimi bir baharmışcasına yaşayalım. Sözlerim ister istemez insanlığa gem vurmakla bitiriyorum. Bizim durumumuzu özetleyen bir Nazım Hikmet RAN şiiriyle kelimelerime  nokta koyuyorum.

Dünyanın En Tuhaf Mahluku

Akrep gibisin kardeşim,
korkak bir karanlık içindesin akrep gibi.
Serçe gibisin kardeşim,
serçenin telaşı içindesin.
Midye gibisin kardeşim,
midye gibi kapalı, rahat.
Ve sönmüş bir yanardağ ağzı gibi korkunçsun, kardeşim.
Bir değil,
beş değil,
yüz milyonlarlasın maalesef.
Koyun gibisin kardeşim,
gocuklu celep kaldırınca sopasını
sürüye katılıverirsin hemen
ve âdeta mağrur, koşarsın salhaneye.
Dünyanın en tuhaf mahlukusun yani,
hani şu derya içre olup
deryayı bilmiyen balıktan da tuhaf.
Ve bu dünyada, bu zulüm
senin sayende.
Ve açsak, yorgunsak, alkan içindeysek eğer
ve hâlâ şarabımızı vermek için üzüm gibi eziliyorsak
kabahat senin,
- demeğe de dilim varmıyor ama -
kabahatın çoğu senin, canım kardeşim!
                                       
                                     Nazım Hikmet RAN

Yorumlar